Κυβέρνηση διαχείρισης, διεκπεραίωσης και συντήρησης

Κυβέρνηση διαχείρισης, διεκπεραίωσης και συντήρησης

Η κυβέρνηση για τριάμισι χρόνια ουσιαστικά έκανε πολιτική διαχείρισης και διεκπεραίωσης του Μνημονίου. Τώρα είναι που θα αποδείξει τις πραγματικές της ικανότητες, με τις περισσότερες όμως πιθανότητες να γέρνουν εναντίον της.

 

Όταν το 2013 αναλάμβανε ο Νίκος Αναστασιάδης την διακυβέρνηση του τόπου, κύριος στόχος ήταν η σταθεροποίηση της οικονομίας και η ριζική αναδιάρθρωση του Κράτους, το οποίο λειτουργεί με δομές βασισμένες σε αντιλήψεις και δεδομένα της δεκαετίας του 1960. Επιπλέον, στόχος ήταν και η λύση του κυπριακού.

Οι ελπίδες άρχισαν να σχηματίζονται κιόλας από το 2012 όταν πλέον τα πράγματα είχαν ξεκαθαρίσει ότι υποψήφιος του ΔΗΣΥ θα ήταν ο Νίκος Αναστασιάδης, υποψήφιος της Αριστεράς ο Σταύρος Μαλάς ενώ υποψήφιος του «μισού» ενδιάμεσου χώρου, ο Γιώργος Λιλλήκας.

Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, θα θυμάται ο καθένας ότι «οι πάντες» εντός του 2012 έκαναν υπομονή για να αλλάξει η διακυβέρνηση του τόπου τον Φεβρουάριο του 2013 για να «πάνε τα πράγματα καλύτερα» και να επανέλθει η «ανάπτυξη».

Ο Νίκος Αναστασιάδης είχε το σχέδιο έτοιμο. Μας είπε. Δυο «γεφυρωτικά δάνεια» όπως τα ονόμαζε ο ίδιος, τα οποία θα παραχωρούνταν στην Κύπρο, ώστε το κράτος να είχε την ευχέρεια να επαναδιαπραγματευτεί το Μνημόνιο, το οποίο ναι μεν συζητούσε η Κυβέρνηση Χριστόφια, αλλά η πραγματικότητα είναι πως αρνείτο να υπογράψει το τελικό Μνημόνιο.

Οι προσδοκίες για κάποιο λόγο εντός του λαού ήταν αυξημένες. Ότι με την εκλογή μιας άλλης ηγεσίας τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Ο λόγος που ήταν οι προσδοκίες ιδιαίτερα αυξημένες ήταν η απόκρυψη της αλήθειας για την μαύρη τρύπα των τραπεζών. Τότε, θα θυμάστε, υπήρχε μια έντονη διαμάχη μεταξύ της τότε Κυβέρνησης και της τότε Αντιπολίτευσης, ότι για την οικονομική μας κατάντια έφταιγαν οι τράπεζες (έλεγε η κυβέρνηση Χριστόφια) ενώ η τότε Αντιπολίτευση μας έλεγε ότι έφταιγαν τα δημόσια οικονομικά. Η πραγματικότητα βεβαίως φάνηκε μετέπειτα. Για την κατάντια μας έφταιγε και η κακή δημοσιονομική διαχείριση αλλά κυρίως η μαύρη ελλειμματική τρύπα των τραπεζών. Αν το θέσουμε σε κλίμακα επί τοις εκατό και βάσει των αριθμών (των δισεκατομμυρίων δηλαδή που απαιτήθηκαν από την μια για τα δημόσια οικονομικά και από την άλλη για τις Τράπεζες) θα δούμε ότι κατά 20% έφταιγαν τα δημόσια οικονομικά και κατά 80% έφταιγε η μαύρη τρύπα των τραπεζών.

Εν πάση περιπτώσει, στο τέλος καταλήξαμε ναι μεν με καινούργια κυβέρνηση αλλά με συνέπειες πολύ χειρότερες και σε εντελώς άλλη κατεύθυνση από αυτό που ανέμεναν οι πολίτες. Το τι αναμενόταν και το τι τελικά έγινε είναι πολύ γνωστό.

Φτάνουμε όμως στο σήμερα. Τριάμισι χρόνια μετά. Ποιοι από τους τρεις βασικούς στόχους του Νίκου Αναστασιάδη επιτεύχθηκαν;

Σταθεροποίηση Οικονομίας. Όντως επιτεύχθηκε; Δεν θα ήταν αλήθεια εάν η απάντηση ήταν ένα σκέτο «ΟΧΙ» αλλά δεν θα ήταν αλήθεια επίσης εάν η απάντηση ήταν ένα ξερό «ΝΑΙ». Βρισκόμαστε, είναι γεγονός, σε μια φάση οικονομικής σταθεροποίησης. Τουλάχιστον σε επίπεδο αριθμών.

Σε επίπεδο κοινωνίας η αίσθηση αυτή δεν έγινε αντιληπτή. Και το μεγάλο στοίχημα της Κυβέρνησης Αναστασιάδη είναι ακριβώς αυτό. Να νιώσει η κοινωνία την σταθεροποίηση. Κάτι όμως, που δεν πρόκειται να επισυμβεί το αμέσως επόμενο διάστημα.

Η οικονομική λαίλαπα, άφησε πίσω της δυστυχώς τόσες μεγάλες πληγές, οι οποίες είναι αμφίβολο εάν θα κλείσουν ποτέ. Ας μην ξεχνούμε ότι καταθέτες έχασαν 10 δισεκατομμύρια ευρώ, έχουμε 50,000 περίπου άνεργους, έχουμε άλλους 100 και ίσως περισσότερες χιλιάδες Μη Εξυπηρετούμενους, έχουμε αρκετές χιλιάδες Μικρομεσαίους, οι οποίοι όχι μόνο δεν πρόκειται να επανέλθουν στην πρότερη κατάσταση αλλά είναι αμφίβολο εάν θα μπορέσουν να θεωρήσουν τις επιχειρήσεις τους «μακροπρόθεσμα βιώσιμες».

Η κυβέρνηση για τριάμισι χρόνια ουσιαστικά έκανε πολιτική διαχείρισης και διεκπεραίωσης του Μνημονίου. Τώρα είναι που θα αποδείξει τις πραγματικές της ικανότητες, με τις περισσότερες όμως πιθανότητες να γέρνουν εναντίον της.

Αναδιάρθρωση του Κράτους. Επ’ αυτού δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Το ΓΕΣΥ ναυάγησε. Η αναδιάρθρωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (με ουσιαστική μείωση του αριθμού των Δήμων) δεν έγινε. Η αναδιάρθρωση της Δημόσιας Υπηρεσίας δεν έγινε. Η μετατροπή των Ημικρατικών σε ευέλικτους και ανταγωνιστικούς Οργανισμούς -χωρίς κρατικές παρεμβάσεις- δεν έγινε.

Τέλος ως προς το Κυπριακό, βλέπουμε ότι για 3,5 χρόνια επαναλαμβάνονται τα όσα βλέπαμε τα τελευταία 20 χρόνια, χωρίς πολλές ελπίδες και δη μετά που χάθηκαν σημαντικά ορόσημα, κατά τα οποία η κοινωνία εμφανιζόταν έτοιμη να καλωσορίσει μια λύση.

Στην πραγματικότητα, από την μέχρι τώρα πορεία της Κυβέρνησης Αναστασιάδη, πρόκειται για πορεία διαχείρισης, διεκπεραίωσης και συντήρησης αντί για πορεία αναγέννησης…

Categories: ΕΙΔΗΣΕΙΣ